Urazy stawu skokowego

Skręcenie stawu skokowego (tzw. skręcenie kostki), zwichnięcie kostki oraz urazy więzadeł kostki to najczęściej występujące urazy. Na podstawie danych w porównywalnych krajach, można przyjąć, że ponad 1 mln ludzi cierpi z powodu kontuzji kostki w samych Niemczech każdego roku. W 85% wszystkich przypadków urazom ulegają więzadła przedziału bocznego stawu skokowego.



Przyczyny

Więzadła w stawie skokowym mogą być naciągnięte lub nawet mogą się zerwać na skutek skręcenia kostki lub bez użycia sił zewnętrznych. Takie urazy często występują podczas zajęć sportowych i towarzyszy im silny ból kostki. Ostre urazy stawu skokowego są tutaj najczęstsze. Stanowią one około 15 do 20% urazów sportowych. Sporty gdzie mają miejsce częste, gwałtowne zmiany kierunku, skoki i kontakt z przeciwnikiem są szczególnie ryzykowne dla struktur kostki więzadła. Dziedzinami sportu o szczególnie częstym występowaniu ostrych urazów stawu skokowego są: piłka nożna, koszykówka i siatkówka.

Ryzyko ponownej kontuzji kostki jest podwyższone szczególnie wśród sportowców. Około jednej trzeciej pacjentów cierpi na inny uraz stawu w ciągu 3 lat; wśród sportowców liczba ta wynosi aż 73% wszystkich przypadków. Później, wielu pacjentów skarży się także na osłabienie kostki, ból podczas chodzenia i biegania, lekki obrzęk i lekką niestabilność stawu skokowego.

Rodzaje uszkodzeń więzadła

85% urazów więzadeł stawu skokowego górnego stanowią urazy aparatu więzadeł bocznych. Mogą również występować urazy stawu skokowego dolnego. Podczas gdy izolowane urazy stawu skokowego dolnego są rzadkie, szacuje się, że 10% chorych z przewlekłą boczną niestabilnością górnego stawu skokowego również cierpi z powodu niestabilności stawu skokowego dolnego.

Nasilenie obrażeń i ich objawy

Urazy więzadeł stawu skokowego są podzielone na trzy stopnie nasilenia:

Stopień I (niewielkie):

Wydłużenie więzadła bez makroskopowych pęknięć, lekki obrzęk i/lub wrażliwości dotkniętych obrażeniem struktur. Bez lub z minimalną utratą funkcji, zazwyczaj bez siniaków, bez mechanicznej niestabilności stawu skokowego, bez problemów przy obciążeniu.

Stopień II (umiarkowane):

Częściowe zerwanie makroskopowe z umiarkowanym bólem, obrzękiem i wrażliwością dotkniętych urazem struktur. Niewielkie lub umiarkowane upośledzenie funkcji i niewielka do umiarkowanej niestabilność stawu skokowego; często siniaki i problemy z przenoszeniem obciążeń.

Stopień III (ciężkie):

Całkowite zerwanie więzadeł z wyraźnym obrzękiem, krwiak, ból i wrażliwość. Utrata funkcji stawu skokowego, a także wyraźne nieprawidłowe ruchy kostki i niestabilność, zasinienie, utrata zdolności przenoszenia obciążeń.

Diagnoza

Na wstępie lekarz bada stopę na ograniczenia ruchu, podwyższoną temparaturę, obrzęk, zaczerwienienie, wystające kości itp. Wyjaśniane są okoliczności, które doprowadziły do powstania urazu w połączeniu z lokalizacją bólu, oraz wywiad czy były jakieś wcześniejsze urazy lub choroby w tym obszarze. Dalsze procedury badawcze, takie jak metody rentgenowskie lub MRI wykonywane są w zależności od ustaleń.

Terapia

Wczesna terapia mobilizacji funkcjonalnej urazów więzadeł kostki przyjęła się jako nowoczesny standard. Obejmuje ona następującą zasadę PRICE (Protection- ochrona, Rest-odpoczynek, Ice-lód, Compression-ucisk, Elevation-podnoszenie) bezpośrednio po urazie. Lekkie ćwiczenie bez obciążenia może się rozpocząć już po 48 do 72 godzin, aby przywrócić zakres ruchu i siłę mięśni. Po zaniku obrzęku staw skokowy jest stabilizowany ortezą, a zdolność przenoszenia obciążeń jest przywracana krok po kroku w czasie od 2 do 4 tygodni.

Wskazane jest również podjęcie równoległego treningu sensomotorycznego, który należy rozpocząć tak szybko jak to możliwe - zazwyczaj po 3 do 4 tygodniach.

Operacja - tak czy nie?

Kompleksowy przegląd w celu porównania unieruchomienia i wczesnego leczenia funkcjonalnego wykazały, że wczesne leczenie funkcjonalne jest znacznie lepsze od długoterminowego unieruchomienia:

  • W perspektywie długoterminowej więcej pacjentów wznawia aktywność sportową, w którą byli zaangażowani przed urazem
  • Powrót do sportu przebiega szybciej
  • Więcej pacjentów szybciej wraca do pracy
  • W perspektywie krótkoterminowej mniej pacjentów cierpi z powodu trwających dolegliwości, takich jak obrzęk
  • Zdjęcia rentgenowskie pokazują mechaniczną niestabilność stawu skokowego u mniejszej liczby pacjentów
  • Więcej pacjentów jest zadowolonych z leczenia


Przedstawione produkty są przykładami możliwych do zastosowania ortez. Czy produkt jest rzeczywiście odpowiedni dla Ciebie i czy jesteś w stanie wykorzystać jego pełną funkcjonalność zależy od wielu różnych czynników. Szczegółowe badanie lekarskie będzie miało kluczowe znaczenie w doborze odpowiedniego zaopatrzenia. Twój lekarz lub technik ortopeda zdecydują, jaka orteza jest dla Ciebie najwłaściwsza. Jesteśmy szczęśliwi mogąc Tobie pomagać.


Produkty powiązane